Vragen stellen

Vragen stellen

Mijn eerste lessen als gastdocent van LEF zijn achter de rug. Het valt voor mij niet mee om voor de klas te staan. Het feit dat ik het graag goed wil doen en van mezelf geen fouten mag maken, helpt me hier niet bij. Ik zit mezelf behoorlijk in de weg. Het programma van LEF zit goed in elkaar. Het lesmateriaal bestaat uit een mooi boekje, leuke filmpjes en muziek, aan alles is gedacht en het is voorzien van een goede instructie voor mij als docent. Hier ligt het dus niet aan. Wat het voor mij lastig maakt, is dat ik niet gewoon een verhaal mag vertellen. Dit zou ik namelijk thuis gewoon kunnen oefenen en net zolang doorgaan totdat het er vloeiend uitkomt. Nee, het programma van LEF is niet gebaseerd op het zenden van informatie naar de leerlingen.

Het programma van LEF werkt via het U-model van Scharmer. Dit model faciliteert een open manier van praten en luisteren en het creëren van duurzame, innovatieve resultaten. Dit klinkt goed en het betekent dat lesgeven voornamelijk bestaat uit het stellen van vragen aan de leerlingen. Weet je wat een financieel plan is, heb je er weleens een gemaakt? Blijven doorvragen en daarbij, en dat is voor mij het moeilijkst, niet over de antwoorden oordelen. Ook moet je iedereen erbij betrekken en dat betekent dat ik afhankelijk ben van de leerlingen en hun bereidheid om mee te doen.

Het is de bedoeling dat ze inzicht krijgen in hoe ze het zelf doen, maar door interactie met hun klasgenoten ook andere mogelijkheden gaan zien. Vanuit hun eigen motivatie moeten ze hun zaken willen wijzigen, omdat ze er met elkaar achter komen dat het ook anders kan. En dat ze betere resultaten zullen bereiken als ze het ook anders gaan doen. Dat ze via het maken van een LEF plan (financieel plan) bijvoorbeeld voldoende geld bijeen kunnen sparen zodat ze volgende zomer op vakantie kunnen met vrienden. Het is een hele andere manier van lesgeven en het werkt alleen als de leerlingen zich veilig genoeg voelen om hun verhaal te willen vertellen.

Op deze manier lesgeven heb ik privé ook al goed kunnen gebruiken. Mijn partner en ik waren uitgenodigd om op school te komen praten over onze zoon. Op dit moment gaat het niet goed met zijn cijfers en zijn werkhouding is niet om over naar huis te schrijven. Hij maakt geen huiswerk en in de klas let hij niet op en doet niet mee. Hij is bezig om zichzelf onmogelijk te maken. Eigenlijk kom ik gelijk in de verleiding om zijn leven dan ook maar een stukje minder leuk te maken. Geen tv kijken, mobiel inleveren, niet voetballen en zeker niet op vrijdag- en zaterdagavond met vrienden op stap.

Eerst de cijfers maar weer eens omhoog en een betere werkhouding, zeker in de klas, en dan kunnen we weer langzaamaan wat gezelligheid in zijn leven toelaten. Dit betekent dat het er thuis niet leuker op gaat worden en het is maar de vraag of het het gewenste effect gaat hebben. Het alleen zenden en bestraffen is niet de manier van leren zoals ik dat bij LEF heb geleerd. De motivatie moet vanuit hem zelf komen. Vragen stellen wat zijn plan is en hoe hij denkt dit te gaan bereiken. Niet oordelen, maar door blijven vragen zodat hij misschien zelf ook gaat zien dat zijn gedrag niet overeenkomt met zijn doel.

Het valt niet mee om dit goed te doen. Ik heb mijn mening gelijk klaar en uit de manier waarop ik mijn vraag stel is direct duidelijk wat ik ervan vind. Het is dus oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Mijn mede-gastdocent gaf als tip om in ieder geval een briefje in mijn hand te nemen met daarop de tekst ‘vragen stellen’. De leerlingen in de klas zijn zeer open en vertellen vrij uit over hun financiën. Mijn zoon is nog niet zo open. Hij vertelt wel, maar hij geeft voornamelijk sociaal wenselijke antwoorden. Of hij daadwerkelijk ook over wilt naar 5 Havo, zoals hij aangeeft, is nog maar de vraag. Misschien heeft hij wel een verborgen agenda.

Er is me gevraagd of ik het lesgeven ook leuk vindt. Op dit moment is het nog veel te spannend en eigenlijk doet het er voor mij nog niet toe. Het is een super leerzame les voor mijn persoonlijke ontwikkeling, voor mijn coaching en voor de opvoeding van mijn kind. Voorlopig maar niet teveel nadenken en gewoon blijven doen. Ik hoop dat het op deze manier een tweede natuur wordt net zoals ik dat zie bij mijn mede-gastdocent. Leren vertrouwen te hebben in mezelf, mijn leerlingen en mijn zoon. Wel fijn dat mijn zoon ervoor zorgt dat ik thuis ook goed kan oefenen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *