Hebben hebben hebben…

Lening

Vorige week heb ik een discussie gevoerd met een verkoper van leningen en verzekeringen. Voor hem is het de normaalste zaak van de wereld dat je geld leent voor het kopen van een auto. Hij snapt dat mensen het geld niet bij elkaar gespaard krijgen en een auto heb je nodig. Zeker als het de enige manier is om op je werk te komen. Op een afgelegen industrieterrein en ook nog nachtdiensten draaien, dan ontkom je niet aan een auto.

Bij het afsluiten van de lening is het wel noodzakelijk dat je je goed verzekert. Niet alleen voor als er wat met de auto gebeurt, maar ook voor het geval dat je je inkomen kwijtraakt. Je kan arbeidsongeschikt of werkeloos worden, maar de rekening moet wel betaald worden. Ook het overlijdensrisico moet verzekerd worden om de nabestaanden niet met de gebakken peren te laten zitten. Eigenlijk verwacht hij regelgeving vanuit de AFM (Autoriteit Financiële Markten) dat bij het afsluiten van een lening iemand zich verplicht moet verzekeren. Zorgplicht om de kans op financiële problemen te verkleinen.

Dat dit de auto een stuk duurder maakt, dat realiseert hij zich wel. Klanten worden hierop gewezen, voordat ze de deal sluiten. Vooraf wordt ook gedegen gekeken of jij daadwerkelijk de lening, met al de bijkomende verzekeringen, wel kan betalen. Dit is zowel in het belang van de klant als ook in hun eigen belang. Hij is oprecht van mening dat hij een mooie dienst verleent en hiermee veel mensen helpt. Het springt in ieder geval in op een duidelijk aanwezige behoefte van veel mensen, want zijn bedrijf groeit sneller dan dat hij aan kan.

Ik snap het wel. We denken al snel een auto nodig te hebben en we worden verliefd bij de dealer. Tegelijkertijd wordt het je makkelijk gemaakt om tegen ‘betaalbare’ maandelijkse lasten deze auto te gaan rijden. Eigenlijk voldoet het kleinere model goed, maar voor een paar tientjes extra per maand hebben we nog wat meer pk’s onder de motorkap of net even dat extra beetje luxe. Mocht je al een spaarrekening hebben, dan blijft deze gelukkig in takt. En uitgaven in de toekomst daar heb je nu geen last van. We zien misschien nog wel wat beren op de weg, maar dat risico wordt onderkend en verzekerd. Niets zit ons in de weg om de auto te kopen, alles is geregeld.

Waarom heb ik hier nu een probleem mee? Het voorziet in een behoefte, ze kunnen het betalen en als er problemen zijn dan wordt dit door de verzekering afgehandeld. Wat staat mij zo tegen aan dit hele verhaal? Is het het gemak waarmee mensen zich een verplichting voor jaren op de hals halen? Realiseren ze zich wel degelijk waaraan ze beginnen. Hebben ze de auto wel echt nodig of doet hij het ook wel goed bij vrienden? Het is natuurlijk een enorm statussymbool. Ook kan de auto al op het kerkhof liggen, maar lopen de maandelijkse betalingen nog een tijdje door.

Het is het idee dat we allemaal maar vinden dat we alles direct moeten kunnen kopen. Geduldig sparen voor iets en daarvoor ieder dubbeltje opzij leggen is er niet meer bij. Het bewuste keuze moment of je daadwerkelijk je zuurverdiende spaargeld wilt uitgeven aan datgene waarvoor je aan het sparen was, is goud waard. Je weet hoeveel moeite je ervoor hebt moeten doen en wil je het dan nog wel? Is het het geld waard? Op deze manier neem je volgens mij hele andere beslissingen, dan als je een contract tekent met verplichtingen voor in de toekomst. Waar gaan we met z’n allen naartoe? Lang leve de ‘kredietmaatschappij’.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *