Voor een nomade zijn spullen echt ballast

nomade

Het jaar van de verhuizingen

Vandaag de overeenkomsten getekend voor ons nieuwe huis. Het gaat nog wel even duren voordat dit opgeleverd wordt, namelijk het 4e kwartaal van 2022. In de tussentijd zullen we waarschijnlijk nog wel een aantal keren verhuizen, want binnen een paar maanden moeten we uit ons huidige onderkomen vertrekken. We zijn dan ook langzaam begonnen om onze spullen weer te verplaatsen. Alles wat we in het dagelijks leven gebruiken gaat naar de boot, onze eerste bestemming. Wat we met de rest gaan doen is nog onduidelijk. Opslag, garage of een tijdelijk woning, het staat nog open. Ik weet het nu zeker, als je denkt dat je al veel opgeruimd hebt, het kan altijd beter.

Helpen opruimen

Het huis waar ik nu in woon staat te koop en hopelijk gaat dit binnen een aantal maanden over naar nieuwe bewoners. Ik ben dus nu in de gelukkige omstandigheid dat ik weer een huis kan opruimen. En niet alleen spullen van mezelf. Ik kan er niets aan doen, maar vind het oprecht leuk om kasten leeg te eten en spullen te ordenen en te kijken wat er echt weg kan. Mijn nichtje gaat tijdelijk kleiner wonen en kan niet alles meenemen. Een verhuizing dus met een goede opruiming erbij, heerlijk.

De nomade op pad

De stap naar de boot is best een lastige. Ik heb nog te veel boeken en zelfs te veel kleding om aan boord kwijt te kunnen. Uit ervaring weet ik dat ik, zeker gedurende de zomer, niet al deze spullen nodig heb. Voordat het ingepakt wordt ga ik er nog eens kritisch doorheen. Ik kan je vertellen dat je echt een hekel aan bepaalde spullen ga krijgen, als je ze voor de 3e keer moet verhuizen en je er in de tussentijd niets meegedaan hebt. Het is zoals ik in een boek over het wandelen van de Compostella heb gelezen. Nadat je op dag 1 al 5 km met een te zware rugzak op je rug hebt gelopen, kan je ineens heel makkelijk afscheid nemen van spullen.

Geen kasten nodig

Het leven als nomade is echt begonnen. Zoals het er nu naar uit ziet, verhuis ik nog wel een paar keer, voordat ik mijn nieuwe huis betrek. Tegen die tijd denk ik dat ik alle overtollige ballast echt wel weggedaan heb. Ik heb dan waarschijnlijk nog spullen in de opslag, maar verder zal ik in mijn nieuwe huis niet veel kasten gaan vullen. Een walk-in-closet, wat voor velen het toppunt van ultiem geluk is, ik weet niet wat ik ermee moet doen. Op dit moment heb ik nog 14 ordners, maar hopelijk zijn die tegen die tijd wel in aantal gehalveerd.

Heb ik een rare tic?

Ik vraag mij wel eens af of er bij mij een steekje los zit. Ben ik de enige die blij wordt van minder of zijn er meer zoals ik? Pas geleden heb ik iemand helpen verhuizen die absoluut van niets afscheid kon nemen. Ik word heel onrustig van al de spullen en snap niet dat het je gelukkig maakt. Komt het door mijn manier van meer in vrijheid willen leven dat het bewaren van spullen onmogelijk maakt of ben ik geobsedeerd?

Volop vermogen, maar niet kredietwaardig

Kredietwaardig

Passend huis gevonden

In Numansdorp gaat er een nieuwe wijk gebouwd worden. We hebben ons ingeschreven voor een seniorenwoning en deze is aan ons toegewezen. Over een kleine 2 jaar hebben we weer een eigen dak boven ons hoofd. Een hoekwoning met een badkamer beneden, maar de slaapkamer boven. Voor ons is het belangrijk dat het klein is en weinig onderhoud vergt. De badkamer had voor ons ook boven gemogen, maar we denken dat het voor de toekomst toegevoegde waarde heeft dat de badkamer beneden is. Een plaats voor een bed beneden kan zo geregeld worden.

Duur huis

De prijzen van huizen deze tijd zijn hoog en dat geldt ook voor dit huis. Het voelt wel een beetje zuur, want voor een seniorenhuis betaal je nog meer per m2 dan voor de andere huizen in de wijk. We nemen het voor lief. Voor ons is het een passend huis en we zijn blij met het feit dat het nieuwbouw is en dat het voldoet aan de duurzame eisen van deze tijd. Gasloos en zonnepanelen op het dak. Nieuwbouw heeft ook het voordeel dat we geen 8% overdrachtsbelasting hoeven te betalen. Best een goede slok op een borrel.

Weer verhuizen

Onze huidige hospita heeft een huis gekocht in Amsterdam, dus voor komende winter zullen we op zoek moeten naar een nieuw onderkomen. Een nomade zijn met geen vaste woon- en verblijfplaats is best veel werk. Los van het fysiek verhuizen moet je ook administratief verhuizen en spullen opslaan. Een eigen huis maakt het leven makkelijker. De reden waarom we het huis in Numansdorp gekocht hebben. Een vast administratief woonadres en een plek voor mijn spullen. Naast minder werk zorgt het ook voor rust in mijn hoofd.

Kopen met hypotheek

Aangezien het een eigen huis voor ons gaat worden, dacht ik dat het slim zou zijn om ook gebruik te gaan maken van goedkoop geld. Ik wil graag een hypotheek op mijn huis. Voordeel van de renteaftrek hebben we niet, maar geld lenen tegen 1,5% voelt bijna als gratis. Het geld van ons verkochte huis staat nog op een spaarrekening, dus mocht het nodig zijn kunnen we contant afrekenen. In het kader van financiële planning en spreiding lijkt het mij dat het voor ons verstandig is om ook een schuld te hebben.

Waardevermindering geld

De overheid drukt maar geld bij en dit maakt de waarde van geld steeds minder. Investeren in huizen en bedrijven is hierdoor noodzakelijk en het hebben van een schuld is in dit geval dan ook een goed bezit. Doordat geld minder waard wordt, word je schuld ook minder waard. Dit is geen vrijbrief om nu bakken met geld te gaan lenen. Je moet de rente natuurlijk kunnen betalen en in ons geval staat er meer dan genoeg eigen vermogen tegenover.

Niet kredietwaardig

Een hypotheek krijgen is makkelijk met een loonstrookje, maar deze hebben wij niet meer. Mijn loonstrook van de bakkerij telt niet echt mee. Naïef als ik was, dacht ik wel dat het mogelijk moest zijn om met ons stabiele box 3 inkomen een hypotheek te krijgen. Helaas is dit niet het geval, ze vinden ons niet kredietwaardig. Huurinkomsten willen de geldschieters nog wel gedeeltelijk meenemen, maar dividendinkomsten zijn voor de meesten niet zeker genoeg. Over ons vermogen willen ze uitgaan van 3% rendement, maar dan moeten ze nog wel kijken of onze aandelenportefeuille niet te risicovol is.

Rare wereld

Over 10 jaar gaat mijn partner met pensioen. Voor de meeste hypotheekverstrekkers is het belangrijk om te weten dat je de hypotheek, als je met pensioen gaat, ook kan blijven betalen. Je pensioeninkomen doet er in dat geval wel toe. Helaas kijken ze in onze situatie niet naar het komende pensioen. Twee loonstroken van bijna dertigers is goed voor een miljoen. Ze leggen de rode loper voor je uit, terwijl ze morgen hun baan kwijt kunnen zijn. Over kredietwaardig op lange termijn gesproken! Ben je twee vijftigers met voldoende vermogen en behoorlijk passief inkomen en zicht op nog meer inkomen op het moment dat de pensioengerechtigde leeftijd zich voordoet, dan mag je blij zijn met hoogstens 2 ton.

AFM-regelgeving

Als je je geld verdient met het verstrekken van hypotheken, dan zijn wij als klant meer dan kredietwaardig. Meer zekerheid ga je als ondernemende geldverstrekker volgens mij niet krijgen. Het huis als onderpand, voldoende passief inkomen en daarbij nog voldoende vermogen aanwezig en niet te vergeten ons komende pensioen. Een trackrecord waaruit blijkt dat wij goed met geld omgaan. Daarbij is mijn salaris van de bakkerij voldoende om de hypotheekrente te kunnen betalen. De geldverstrekkers houden zich strikt aan de regels van de AFM. Een baan zorgt voor zekerheid en vermogen niet. Daarbij als je voldoende vermogen hebt, dan kan je het volgens de AFM zelf betalen en heb je geen hypotheek nodig. Hebben wij dan geen recht op goedkoop geld? Als ik een geldverstrekker zou zijn, dan zou ik mijzelf graag als klant hebben.

Nieuw tijdperk

Verhuizing is een feit

Gisteren heb ik de sleutels overgedragen aan de nieuwe bewoners. Afgelopen nachten al geslapen in mijn nieuwe tijdelijke onderkomen. Aangezien ik veel van mijn eigen spulletjes om mijn heen heb, voel ik mij al aardig thuis. Daarbij is mijn nieuwe hospita erg makkelijk en gezellig. Het voelt goed en ik kijk er naar uit om het leven in Rotterdam echt te gaan ervaren. Helaas is het nog coronatijd, maar hopelijk mogen we dadelijk weer wat meer.

Laatste loodjes

Het verhuizen is allemaal goed gegaan, maar ik heb het wel onderschat. Ongelofelijk wat een spullen hebben wij. Je kan voor je gevoel wel weinig hebben, maar ik woonde groot en zat er dus onbewust nog heel veel opgeborgen in alle kasten. Ik denk dat we met de spullen vanuit ons huis gemakkelijk 3 kleinere, in het door ons gewenste formaat, woningen kunnen aankleden. Ik heb al veel weggegooid en weggedaan, maar ik weet nu dat ik er nog lang niet ben. Ik wil wel een minimalist zijn, maar dat ben ik nog bij lange na niet. Daarbij geeft mijn partner aan dat ik voor een minimalist nog veel te materialistisch ben. Ik ben best gehecht aan bepaalde dingen.

Besluiten kost wilskracht

Opruimen gaat dus in fases en ik ben benieuwd wanneer ik echt kan zeggen dat ik geen overbodige spullen meer heb. Op dit moment zit ik in mijn slaapkamer en bevind ik mij nog tussen de bergen kleding. Ook hebben we een garage in Oud-Beijerland die supervol staat en zelfs van de boot heb ik een opslagplaats voor spullen gemaakt. De komende periode zal ik nog heel veel wegdoen, maar op een bepaald moment was het makkelijker om spullen te verplaatsen dan het besluit te nemen om het weg te doen.

Huis opgeleverd

Vandaag krijgen we de sleutel van de maisonnette in Oud-Beijerland en begint het klussen daar. Muren schuren, behangen en verven. Komende 2 weken denk ik dat we daar wel druk mee zijn. Mijn zoon is nu meeverhuisd naar Rotterdam, maar het is fijn als hij dadelijk zijn eigen plekje heeft. Veel spullen uit de opslag van de garage gaan door hem gebruikt worden, dat ruimt ook weer op. Het einde van onze grote verhuizing is in zicht en dan krijg ik weer tijd om mij met andere zaken bezig te gaan houden. Ik kijk er naar uit.

Dakloos, ons nomadenbestaan gaat beginnen

nomadenbestaan

Huis verkocht

Het heeft even geduurd, maar het lijkt erop dat ons huis verkocht is. Het valt niet mee om weg te gaan uit het huis waar we met zijn drietjes bijna 20 jaar erg prettig gewoond hebben. Ik heb gelukkig even de tijd gehad om er aan te wennen. Het valt allemaal mooi samen. Begin februari leveren we ons huis op aan de nieuwe bewoners. Zoonlief is dan als het goed is naar zijn eigen woning verhuisd en hoeven we alleen nog maar aan ons zelf te denken. Als je het zo wilt plannen dan lukt het je niet.

Waar gaan wij naartoe?

Een nieuwe plek voor ons zelf vinden gaat niet lukken voor februari, maar dit is geen probleem. Onze spullen gaan in de opslag en ons nomadenleven kan gaan beginnen. Waarschijnlijk zullen we een paar maanden bivakkeren bij mijn nichtje in huis en aansluitend vertrekken naar de boot. Tegen die tijd is het coronavirus hopelijk onder controle en kunnen we ook plannen maken om ons nomadenbestaan in het buitenland voort te zetten.

Super opruiming

Ik heb al heel veel opgeruimd, maar verhuizen zorgt toch echt voor de ultieme opruiming. Van alle spullen die ik in huis tegenkom bepaal ik:

  • Is het voor de nieuwe bewoners?
  • Gaat het met zoonlief mee?
  • Nemen wij het mee?
    • Kan ik het digitaliseren?
  • Gaat het in de opslag voor ons nieuwe huis?
  • Kan ik er iemand anders blij meemaken, eventueel de kringloopwinkel?

En anders gaat het naar de afvalinzameling. Alles wordt vastgelegd, we zijn aan het opruimen met behulp van een Excel sheet.

Vrij als een vogel

Veel mensen vinden het idee om geen woning meer te hebben niet fijn maar ik word er steeds blijer van. Geen schulden meer, steeds minder spullen en de vrijheid om overal naar toe te gaan waar ik maar wil. Geen idee waar dat is, maar het zal met de tijd ongetwijfeld duidelijk worden. Het nomadenbestaan zal niet voor altijd zijn. We zoeken ook naar een nieuwe  vaste plek om te gaan wonen, maar we hebben de tijd en weten nog niet precies wat we willen. We staan open voor verschillende mogelijkheden. Zowel qua soort huis, locatie, nieuw bouw of bestaand. Het nomadenbestaan bevalt misschien wel zo goed, dat we een eigen huis voorlopig voor ons uit schuiven.

Vast in het drijfzand

Ik merk dat ik steeds minder waarde hecht aan het hebben van dingen. Sterker nog, ze zitten mij in de weg. Ik heb spullen die ik niet gebruik, maar die ik niet weg kan doen. Ik heb ze ooit gekocht omdat ik ze mooi vind en dat vind ik nog steeds. Wegdoen kan ik daardoor niet, maar handig is het niet. Ik moet ze nu gaan opslaan, maar als ik het nooit gekocht had zou ik het niet missen. Alles wat je koopt zorgt ervoor dat je vaster komt te zitten. Bij de koop heb je het niet in de gaten maar het gaat ongemerkt. Bezit en verplichtingen zijn een soort drijfzand. Hoe meer je ervan krijgt, hoe vaster je komt te zitten en ervan loskomen kost veel moeite.

Locatie-onafhankelijk leven

Na 20 jaar jeugd in Numansdorp heb ik daarna ruim 10 jaar hard geleerd en gewerkt vanuit Capelle aan den IJssel en Bergschenhoek. De afgelopen 20 jaar onze zoon opgevoed en genoten van het leven in Numansdorp en nu staat alles open. We gaan locatie-onafhankelijk leven en werken, een nomadenbestaan. Ik heb nog wel een woonadres nodig voor de Gemeentelijke Basis Administratie. Het bezit van alleen een email-adres is niet voldoende om als Nederlander geregistreerd te staan. Het voelt als klaar zijn na de middelbare school en de wereld ligt aan mijn voeten. Ik vind het spannend en heb er veel zin in. Zou jij ook in mijn schoenen willen staan?

Overal werken als digital nomad is leuk

Makkelijk een blog schrijven

Steeds vaker lees ik stukjes dat het werken als digital nomad helemaal niet zo leuk is. Ik ben het daar niet mee eens. Als blogger en startende digital nomad geeft het werken op een andere plaats dan thuis aan mijn bureau mij enorm veel energie. Kost het schrijven van een blogartikel thuis bij gebrek aan inspiratie nog wel eens enige moeite, gaat dat onderweg juist heel makkelijk. De onderwerpen komen op mij af en al zittende aan een tafeltje in een Starbucks café kost het schrijven van het concept hoogstens een uurtje werk. Het is ook nog leuk, want ik ben niet alleen aan het werk. Andere buiten-het-huiswerkers, maar ook studenten zijn druk bezig. Daarbij zijn er nog de nodige toeristen. Ik ben erbij, de ideale plaats voor mij om een blog te schrijven.

In een hangmat aan het strand

Het ultieme plaatje is dat je als digital nomad kan werken in een hangmat op het strand in de zon. Ik ben niet zo’n strandganger en zitten in de zon is ook niet mijn ding. Maar een drukke strandtent met mijn werkplek op het terras en in de schaduw, daar word ik blij van. Wat ik echt helemaal geweldig vind zijn de meer alternatieve koffietenten. Industriële gebouwen met terug-in-de-tijd meubilair en waar een behoorlijke diversiteit aan mensen aanwezig is. Zowel vorig jaar in Lissabon als nu in New York kom ik goed aan mijn trekken. De leefkosten in een stad zijn wel aanzienlijk hoger, dan ergens verblijven in een ver land op het strand. Ik heb het er graag voor over.

Geen verantwoordelijkheid naar klanten

Verder ervaar ik ook weinig stress van klanten. De enige verplichtingen die ik heb, heb ik mijzelf opgelegd en dat maakt het ook makkelijker met mijn deadlines. Het is best onhandig als je een deadline hebt en de wifi doet het niet. Leef je daarbij tijdelijk in een andere tijdzone dan moet je ook de tijd in de gaten houden. Heb je klanten die je rekening betalen dan is het belangrijk om je aan de afspraken te houden. Het leven van een digital nomad die nog niet financieel vrij is, is natuurlijk anders dan dat van mij. Lang leve de vrijheid.

Uitdaging opzoeken

Juist het werken als digital nomad maakt mijn leven in het buitenland leuker. Het zorgt ervoor dat ik op zoek ga naar uitdagingen waar ik voor mijn bloggen wat aan heb. Ik ben wel een toerist, maar wil eigenlijk niet alle standaard toeristische attracties aflopen. Deze zijn meestal duur, erg druk en de meeste ervaar ik als energievretend. Ik blijf langer dan de meesten op mijn vakantielocatie en dat geeft ook tijd om andere zaken op te pakken. Hier en daar tijd verklooien met nietsdoen of mensen observeren. Een beetje hardlopen, winkelen in de supermarkt voor het uitzoeken van eten, kijken waar ik aan yoga kan doen, gewoon alledaagse dingen. En daarna op zoek naar activiteiten die meer van het leven van New Yorkers laat zien en ja, ook af en toe een toeristische attractie.

Niet alles is leuk

Het blijft voor mij altijd wel een stap om ergens anders weer te wennen. Niet in mijn eigen huis, alles is nieuw en boodschappen doen kost ineens veel tijd. Ze hebben andere merken en je kan niets vinden. Met de jaren gaat het wel beter, maar een paar dagen ben ik wel van slag en vraag ik mij af waarom ik niet gewoon thuis blijf. De manier om dit te doorbreken is op tijd naar bed gaan en na een goede nacht slaap naar buiten gaan en het leven ervaren. Het moment komt bij mij steeds sneller dat ik zo blij ben dat ik de stap weer gezet heb. Genieten van een andere stad, andere mensen en tijdelijk een ander leven. De enige manier om mijn standaardroutine van thuis te doorbreken en nieuwe stappen te zetten.

Nomade af zijn

Een digital nomad die aangeeft dat het niet allemaal zonneschijn is, heeft natuurlijk gelijk. Niet alles is even leuk en niet iedere werkplek zorgt voor goede inspiratie. Maar als je als echte digital nomad niet de juiste werkplek hebt gevonden, dan kan je natuurlijk gewoon opstappen en verkassen naar een andere plek. Je bent niet voor niets een nomade. En is het echt niets voor je dan stop je gewoon als digital nomad en zorg je voor een vaste, door de arbo goedgekeurde werkplek en droom je soms van je tijd dat je nog overal kon werken. Of kies net als Lonneke als digital nomad voor een vaste standplaats in het buitenland. Ik geniet nog van New York en ga alvast nadenken over mijn volgende droomlocatie.